صدای سخن عشق

 

   بَسمل شده

 

  

                          عشقيست وهيــچ درسرم نيست 

  

                          حالي كه زمرگ كمــترم نيست

 

    درنيـست بدان نرفتــه باشــم          دورم بكنـي دگــــردرم نيست

 

    مرغيست دلم فتــــاده در دام          بَسمل شده جان بپیکرم نيست

 

    بي توبكــجا توان رسيـــــدن          راهيست وليـك رهبـرم نيست

 

    بـس درطلــبت مش‍قـّـتم شـــد          موگشـتم وموئي خبــرم نيست

 

    بَـد طـالع كيــست بـَدترازمن          ازنيـك ازپَست اخـــترم نيست

 

    راهي بميان خطـرزصدبيش          هرچندكه خوف خطرم نيست

 

    هـركــس دل داد دلبـرش باد           دل دادم وهيـــچ دلـبرم نيست

 

     خـــاک کف پای نازنــــینت           تاجیست دریغ بر سرم نیست

 

     جز آیه پاک نامت ایــدوست           اعــظم تر ازآن بدفترم نیست

 

 

                          باچـرخ كنـم چه چـاره ســاقي

 

                          چــون درقدرت بـرابـرم نيست

 

                                          ســاقي

 

دلبر

 

 

 

 

دلبر

 

 

 

 

    دي دلبرخودداخل ميــــــــخانه بديدم

 

                           عكس رخ جانانه به پيــــــــمانه بديدم

 

    پروانه جان سوخت برآن شمع جمالش

 

                           اين حال نه درشـــمع ونه پروانه بديدم

 

    افتادنگاهم به دوچشــــــــمان سياهش

 

                           صدفتنه درآن نرگس مســـــتانه بديدم

 

    باجمله حـــريفان بنشسته ست بشادي

 

                           برمن شده بي ميل چوبيـــــگانه بديدم

 

    زاهدبه من ازجنت موعودمـــــــگوهيچ

 

                           من خوشــــترازآن دررخ جانانه بديدم

 

 

 

 

تقدیم به تو:

           

 

   صــد آفرین به شیوه  و ناز سلام تو                 بشکفت باغ جان ز نســیم پیام تو 

    مرغ دلت بشاخه شادی ترانه خوان                جانت پراز امید و می حق بجام تو 

 

               عشقی بحق نصیب تو عزت برای تو              

      املاک مهر و دولت ســـــرمد بنام تو   

 

از بام منکه هدهدشادی پریدو رفت               هست آرزویم اینکه نشیند ببام تو

            فـرصت بباد رفت مرا  باد و باد و باد               دور فلــک به رام تو فرصت بکام تو

 

 گردون ندیده کاش نبـیندبه چشم خود

 یکدم زوال عــشرت وعیـــش مدام تو

 

              جانا بود چو حضرت حافظ  ببینمت              افتــاده مرغ اوج ســــعادت بدام تو   

       

                                        ساقی  زشوق روی توهرشب درین خیال     

                                         اِستــــــاده غــرق درعـــرق اندر مقام تو

 

 ساقی ۸۷

 

عادت شبها

        

                

 

عادت شبها

                                                         

             دردیـــــست  تلخ عادت  شبها گریســـتن            درگوشـــــه ای  خـزیدن و تنها  گریستن

 

             پنـــــــــهان نگاه کردن درنوشــــــخند یار            پنـــهان زخلق گشــــتـن و پیدا گریســتن

 

             سرشار بغض خواهش وبا چشم اشگـبار          درلحـــظه لحظه های تقا ضــا گریســــتن

 

             اندرگلو تو گریه پنــــــهان نکــــــرده ای            تا چون من آرزو شودت ها ها گریـــستن

 

             امروز درکنـار یارم ودل لخته لخته خون           تلـــــخ است و تلخ  ازغم فـردا گریـــستن

 

             باران بهــــــــانه کردن ودر دل غمی دگر           همـــــپـای مردمـان به مصـلی گریســـــتن

 

             کوشش مکن طبـــــیب که بیمار عشق را           دارو اثر نمــــــــــیکـــند  الا  گریـــــــستن

 

             خشگـیـده اشگ چشم من ازگریه ها ولی           دارم صــــدای هق هق وا وا گریــــــستن

 

             هـــرگز بیان حســن تو اندر توان نبـــــود            خوش میـــــکند بیان تو گویا گریـــــــستن

 

             هرکس به پیش یار برد تحــــــفه ای ززر           من روی زرد میــــــبرمش با گریســـــــتن

 

                                             ســـــــاقی بیا رباده ودریاب حــــــال من  

       

                                              دردیــــست سخت عادت شبها گریستن 

 

 

                                                            ســـــــاقی  ۶۷