
چوبا د ا گر ســــركــويت مرا گـذار افتد
به بـاغ زرد د لــم موســــــم بــهار افتد
زند شـكوفه نهالان طبــع من از شــوق
غـزل غــزل ثمر آنگه زشا خــــسار افتد
بشوق اين خيال محال آسمان بخاك آرم
كه جمله كوي تو بر آسمــان سوار افتد
كه در پــي طـلــبش خــضر بيــقرار افتد
زجــوي بـرزن كويــت تــرانه بـرخــيزد
زلا ل كـــوثر جـنــت به جــو يبـــار افتد
اگر نه كا م برآيد چــنان كـــنم گــرد ون
فــرو بمـاند و خورشــيد ومه زكار افتد
زدل نيـــا مـد ه اند ر دل نـــگـار افـتد
اگر تـرا هـوس بوسي و كـناري هست
رفـــيق عشـــق ميـــازار تا كـــنار افتد
مخوان توعشق هرآنكو بقيل و قال آمد
خوشـا بدولت عشقي كه بي هوار افتد
ســــاقي۸۷
![]()

